ZOMERSNEEUW
 

		HILDE
		VOORJAAR 1999

 

Lochem 1996

Sparen. Wie je liefhebt moet je echt niet sparen! Die moet je raken, die moet je kraken. Desnoods samen  maar de maan                                              bezoeken. Die moet je troosten, die moet je aaien. En, misschien, soms keihard samen vloeken. Wie je liefhebt moet je echt niet sparen! Beiden moeten elkaar steeds weer in                                          liefde boeien, en dan moet die liefde jaren groeien, bloeien, tot slot,  na al die vele lange liefdesjaren loont het de moeite van samen LIEFDE sparen!

 
 

22 september 1991. Dag moeder, dag; moeder dag; moederdag. Dag moeder Dag moeder, moederdag Dag! Moeder!

 
 

Lelystad 1971

Nooit meer beter. Rode bloemen; vlammen die verteren, gemene pijlen, scherpe speren maken alles donker in mijn hoofd. Mijn gedachten verpletterd, platgetreden. Zonder toekomst ben ik moegestreden. Zal ik echt nog langer wachten? De hoop op beter blijkt alleen beloofd. De gedachten zoemen als boze bijen door mijn hoofd. Maken vlammen, die verteren; rode bloemen.

 
 
 

Kunst Als geest en handen samenwerken; gaat alle tijd verloren. Dan vaak, zonder het te merken; wordt uit gevoel weer kunst geboren!

tek.: Irene.

 
 
 
 

Vader. Mijn vader was een beste man; streng, maar zeer rechtvaardig. Soms erg autoritair maar dat kon hem niet hinderen. Mijn moeder volgzaam, zacht en aardig en zij kreeg kinderen, kinderen, kinderen - - - Gaat heen en vermenigvuldigt u!

 
 
 

Gedicht van glas en licht. Het streeploos, heldere licht wordt helderder, wordt lichter als het glas wordt doorbelicht. Geen schaduwen, geen strepen, maar sprankelende kringen lijken op te springen uit glas en licht. De warmte van het licht gebundelt in het glas heeft krachten; onbegrepen! onbeperkt! Maakt zwart, dat ooit eens kleurrijk was! Tot slot, zo is gebleken is reeds menigeen door glas en licht van’t rechte pad geweken! Men had, gelokt door ’t glinsterende vocht, het licht te ver gezocht en zo te diep in ‘t glas gekeken!

 
 

Noordwijk 1980

Ik ben een mens. Gravend naar herinneringen lang geleden, kom ik mijn kinderjaren tegen: De geur van dat verleden, stookolie, vreemde havens, vreemde mensen. De latere jaren zijn schizofreen en dubbel; de angst voor god en kerk, en veel niet mogen. Maar ook de geur van bos, veel rust en ruisen van de wind. Nog later kwam de branie in mijn leven alles kon en alles mocht. Maar soms heel even werd er toch naar zekerheid gezocht. Men kende mij brutaal en blij. Altijd te porren voor wat gein. Mijn naam betekent dan ook “vrij”. Alleen voor mij bleef vaak de pijn; ‘t gemis aan liefde, soms verdriet; ‘t gevoel van eenzaamheid; wie kent dat niet? Maar de anderen zagen mij zo niet. En mijn vrienden ...... mijn vrienden !! mijn vrienden ?? Mijn vrienden zijn en waren er dan net even niet! Het huwelijk bracht mij rust en waarde, Geke, de liefste vrouw, de beide kinderen, die ze baarde. Zij samen zijn de diamanten van mijn leven. Geen angst meer voor verdoemenis en hel en meer van dat calvinistische gezever. Wel nog altijd moeite met de regels van het spel van aanpassing, gedrag en recht(s)e paden; altijd geneigd tot recalcitrante daden. Weet ik dit leven was, zo, gewoon mijn wens. Ik heb ontdekt: “Ik ben een mens, ik ben een mens, IK BEN EEN MENS !!

 
 

Bijna. Nu ik hier sta aan de rand van de laatste fase van mijn leven  overdenk ik wat er allemaal is fout gegaan. Door mij niet goed gedaan. Dan, soms heel even, gloort er toch weer wat hoop dat er wellicht mensen zijn, die jaren later misschien heel even maar, nog aan mij zullen denken. Gaf ik die knipoog, schonk ik slechts een glimlach, had ik een gesprek  Dan is voor mij het leven toch nog fijn. Nu ik hier peinzend aan de rand van de laatste fase van mijn leven mijn vrouw vraag waar dan toch mijn fouten lagen. Fluistert zij op alle negatieve vragen: “Je hebt ons altijd veel gegeven! Vergeet daarom wat er allemaal is misgegaan!” En ik? Ik zucht, ik twijfel. Was het oprecht? Die glimlach, knipoog, dat gesprek? Heb ik daar dan toch ook wat goed gedaan? Nu ik hier zuchtend aan de rand van de laatste fase van mijn leven haar vragend aankijk met die twijfel in mijn ogen. En vraag hoe ik nu verder moet? Legt zij haar vinger op mijn mond. Dan weet ik, ondanks alle fouten vindt zij het goed! .

Frankrijk Ardeche 1992

 
 
 

17 april 1997. Bas (die veel te jong verongelukte) Zelfs de dieren en de bloemen moeten nu echt afscheid nemen. Bassebas, o Bassebas, waarom moest dit toch gebeuren? De dieren zijn heel even stil; ‘t is net of alle bloemen, even, minder geuren, minder kleuren! Wilde haren, zwarte handen, van vuil gevlekte broek en jas. Dat kunnen we misschien nog wel vergeten, maar nooit je vrolijkheid, nooit hoe blij je altijd was! Bassebas, o Bas, o Bas!

 
 

Helden In geen wegen of velden vindt men nog helden. In geen velden of wegen komt men nog helden tegen. Iemand is nu een held,                                die durft te zeggen: “Ik heb te vaak gezwegen!”

Fluitenberg voorjaar 2001

 
 
 

De Krim  1999

Verloren schoonheid. Ik ontwaak. De nacht is al in fel gevecht gewikkeld met het ochtendgloren. Er wordt een nieuwe dag geboren. De merel heeft als taak de voorzang van de vogelkoren. Een dag zo mooi geboren, begeleid met zang van al die dieren, wordt door ons mensen weer verkracht Moord en haat en onverdraagzaamheid zal ook deze dag weer zegevieren; zoals verwacht. Het ochtendgloren geschapen om teder te ontwaken gaat nu al gauw verloren in plicht en regels en onzinnig opgedragen taken. En god? Hij dwingt de mensen tot onverdraagzaamheid tot onderlinge haat en strijd om zo elkaar het leven zuur te maken!

 
 
 
 

Op leven en dood. In vergelijking met de dood is dit leven slechts heel even! Waarom verdriet in het leven om de dood? Geniet! Het kan maar even!

 
 
 

Alleen. Waarom ben je zo ver als ik probeer dicht bij je te zijn?

 

Wie lacht en danst en vrolijk is; heeft vele vrienden, dat ‘s gewis! Een zeurder of een chagerijn; zal echter veelal eenzaam zijn!

 
 
 

Te laat Één november was reeds lang voorbij toen vloog er mij een bij voorbij. Het was mooi weer dus dacht die bij vast dat hij vloog in mei. en ging opzoek, heel blij en opgewekt naar bloemen in de wei. Geen bloempje meer te vinden dus vloog hij verdrietig weer terug langs mij. Om weg te kruipen diep in de hei en te slapen heel de winter lang om zo te wachten op een beter tij uit angst voor wat er nu weer kwam. De eerste vlokken, ‘t is nu al gebeurd, vallen. Morgenvroeg is de wereld voor de eerste keer dit jaar dan toch weer wit gekleurd!

 
 

Begrepen worden; begrepen woorden. Tussen begrepen woorden en begrepen worden zit een vreselijk groot verschil tegen de pijn van onbegrip en onbegrepen woorden maakt niemand ooit een pil. Zijn je woorden onbegrepen? Geven je daden enkel onbegrip? Dat scheurt je leven dan in repen dat lijkt het einde van je strip! Begrepen worden en begrepen woorden geven echter altijd weer een goed gevoel ze zijn bij ieder in het leven de akkoorden mooi en zacht en zwevend zwoel! Had ik echter de woorden maar begrepen van mijn vriend en wat begrip gehad voor die vrouw op het station Dan had ik nu de tranen niet om hen gegriend. Dan wist ik zeker dat ik vol vertrouwen onbegrepen verder leven kon.

Westerbork 1972

 
 
 
 

Samenspel Kom jij op mij, Kom ik in jou. Kom je? Kom jij?. Ik kom!

 
 

Had ik het verstand van een paard; de slimheid van een vos; de trouw van een hond en het geduld van een ezel, dan was ik zeker een beter mens.
		Kunst is zichtbaar gemaakt egoisme. Je maakt het voor een ander, maar vindt het zelf het mooist.
			Wapens geven werk. Maar wie werkt heeft geen wapens nodig!
	Angst voor oorlog komt voort uit wantrouwen in onszelf
				Politiek is handel in menselijk geweten!
Delegeren is ambtelijke taal voor afschuiven en daarmee de sleutel tot nietsdoen!
		Er is niets irritanter dan een ambtenaar, die probeert zijn hersens te laten werken!
			Eelt is zichtbaar geworden zwoegen!
	Het uiterlijk van de kist maakt alleen het verschil. De stank van de inhoud is bij ieder gelijk!
				In de hele wereld is geen groter optimist als ik. Jammer dat ik zo klein ben!
De meeste mensen zijn kunstzinnige architecten in het bouwen van luchtkastelen!
		De beste volgelingen van Christus vind je niet in de kerk!
	Wie liefde en verdraagzaamheid zaait, kan vrede en vriendschap oogsten!
			Als men ooit de ware god zou vinden, is men te vermoeid erin te kunnen geloven!
Ken je zwakheden, dan sta je sterk!
		Tussen samen werken en samenwerken gaapt vaak een onoverbrugbare kloof!

 

naar  Tuinvlinder (home)

Home  "Gedichten Hilde"

naar:    Sterren in het Zonlicht

via mail op homepagina