Willen en wensen. Ik wil verhalen en gedichten schrijven, maar mijn hoofd is leeg. Ik wil uren wandelen, maar mijn benen doen zo’n pijn. Ik wil van zoveel mensen houden, maar mijn hart is soms zo koud. Ik wil wel uren huilen, maar mijn tranen zijn verdroogd. Ik wil nog zoveel tekenen, maar mijn handen trillen zo. Ik wil nog zoveel dingen, maar ach ik weet ik wordt oud Zal ik dan maar minder willen? En veel meer dingen doen? Luisteren naar mensen, en naar dieren? Kijken naar de sterren, voelen aan de wind? Ruiken aan de geuren, uit mijn herinnering? Genieten van een kind, dat in het spel verdwijnt?  De fijne warmte voelen, van een goede vrind? Ik wil nog zoveel maken, en zo verschrikkelijk veel doen! Ik wil met zoveel mensen praten, en hun ogen laten glimmen! Ik wil nog zoveel lachen, en stralen van geluk! Gelukkig kan ik zoveel dingen, omdat ik leven wil!!!!!

Hoogeveen Spaarbankbos 1990

Lelystad 1971

Net niet mijn tijd. (13 december 1999) Ik kijk in de koolzwarrte ogen van de dood En vraag: “Waarom ik! Waarom? Ik?” Zijn antwoord luidt: “Nu jij; morgen komt men wellicht om mij” De chirurg doet als zo vaak zorgzaam zijn taak. Er wordt niet veel gezegd Niemand weet van mijn gevecht. De dood heft nu zijn sikkel. Waarom? Ik kijk hem smekend aan, Dan laat hij zijn dodelijk wapen zakken. En draait zich mompelend om: “ik zal wel zeggen, dat ik je niet vinden kon!

Zonnekinderen. Als een vlinder wil ik vliegen Fladderen en dansen door de lucht Dansen door het leven En rusten op jou Drinken van je nectar Genieten van je schoonheid Zonder je te krenken Of je pijn te doen Neem mijn liefde Voel mijn geluk Weet dat je mij kunt vertrouwen Als ik rust en steun vind Bij jou Samen kleuren we het leven Onbekend Maar zeer bemind Zal ik steeds weer genieten Net als jij Als zonnekind!

2001 voorjaar

Nieuwleusen 1998

Voorbij? Ik ben weer eens verdrietig; Mijn hart doet pijn. Tranen uit mijn ogen Branden op mijn ziel. Wat moet ik nu geloven? Wie kan ik nog vertrouwen? Hoe moet het nu toch verder? Vergeten wil en kan ik niets. Ik beloofde eerlijk te zijn Maar… heb ik dan juist daardoor Nu weer opnieuw mijn neus gestoten???? Aaaauw!

Pijn.

Het leven kan zo’n pijn doen
Door mensen aangedaan
Een judaszoen
Doet alle liefde overgaan!
 
 
 

Belgie La Lienne 2000

Verstoorde rust Ik heb zo goed geslapen; Ik heb zo fijn gedroomd. En toen heel ver gereisd. Niemand daar ontmoet Maar daar wel veel gevonden Op een plek waar niemand komt Een grote schat van  ongekende waarde: RUST. Maar toen ik weer ontwaakte Stond ik midden in de hel van alle dagen En was direkt weer uitgeblust Wanhopig sloot ik weer mijn ogen Helaas……! Ik was uit gerust!

 
 

Vraag zonder antwoord.

Tranen van verdriet
Branden de letters van je naam
Diep in mijn ziel
Hoe kon dit nu zo gaan?
Hoe kon ik jou verliezen?
Wat heb ik fout gedaan?
Ik zie die momenten niet.

Gepijnigd door dit afscheid
Vertwijfeld door het verdriet
Stel ik wel duizend vragen
Maar ………
Weet het antwoord niet!
 
 
 
 

Verlangen naar rust. Één kogel is genoeg Als ik die door mijn kop heen joeg Dan keert de rust Langzaam op aarde terug Geen tobben meer Geen zuchten Geen angsten Nooit meer vluchten Enkel volstrekte duisternis Alles is dan echt voorbij Eeuwige stilte en rust is dan in mij!

 
 

Afscheid. De bomen laten troosteloos En droevig alle bladeren hangen De vogels kunnen niet meer fluiten En alle bloemen missen kleur De vlinders zitten lusteloos En laten zich nu vangen De natuur is zonder geur Het is hun manier van rouwen Om een vriend die gaat Maar Zelfs DIE vriend is niet te vertrouwen Iemand die alles Zomaar achterlaat In zijn eigen egoïsme Verzopen in zijn eigen diep verdriet Om zijn eigen vroege afscheid Ziet hij hun pijn en droefheid niet!

hoogeveen 2000

  

Nieuwleusen.

Ter herinnering. Diep in mij zit een vreselijk monster Dan hier, dan daar. Voel ik het kronkelen als een slang En glibberen in het binnenste van mijn lijf Het vreet in mijn gedachten Gebruikt vaak al mijn energie Ontneemt mij dan al mijn krachten En maakt mij steeds zo bang Ik merk steeds vaker Mijn leven loopt naar ’t eind Het lichaam wordt maar zwakker Zelfs denken doet soms pijn Toch hoop ik dat er mensen Als ik er al lang niet meer zal zijn Af en toe heel even aan mij zullen denken Die hoop is fijn En is mijn leven uiteindelijk geblust Dan vindt mijn geest de stille rust Waar ik nu zo vaak en erg naar verlang!

Voor mijn liefste. Laat mij je lichaam zachtjes strelen Voel dan de warmte uit mijn hart Laat ons gevoelens samen delen Vrolijkheid, genot en diepe smart Ik geef je fijne dromen En laat je dansen van geluk Zo ver kunnen wij dan samen komen Als ik je in mijn armen druk Mijn aura zal je vangen En je bevrijden van alle angst en pijn Voor eeuwig laten trillen van verlangen Zo mooi en fijn zal onze liefde zijn.

's Morgens.

Als ik gewekt wordt
door de zonnestralen
die als een schone jonkvrouw
zich naast mij op mij kussen plaatsen
gluur ik door de haren van mijn ooglid
en knipoog naar de nieuwe dag
maar draai me behaaglijk in de warmte
op het fijne plekje waar ik lag

Mijn droom probeer ik terug te halen
om weg te kruipen voor mijn taak
ik voel je fijne warme mooie lichaam
en volg dan mijn herinnering
naar hoe het allemaal begon
en ben weer heel gelukkig
genietend in de warme felle zonnestralen.
 
 
 

Echten voorjaar 2001

Speciaal voor jou. Samen wandelen in't zonlicht tussen de schaduwen van het bos verdwijnen en verdwalen zwervend zwevend als een veer zo licht Genietend van de stilte                               en het eenzaam zijn de rust zuigen we op en dansen verder als een vlinder in de lucht en op de vlucht voor zoveel leed en pijn. Dan voel ik hoe je naar me kijkt en draai me om en zie de glinstering in je blik je glimlach op deze dag dat je zo gelukkig lijkt!

Echten voorjaar  2001

 
 

Ontwaakt Ontwaakt uit lange nacht; Ontsnapt uit duistere macht Voel ik de pijn in heel mijn lichaam Maar als ik om mij heen kijk En luister Hoor ik, heel ver weg en zacht Jouw lief gefluister ………… mijn naam De donkere wolk waarop ik dreef De zwarte nacht waar ik verbleef Die zijn ineens verdwenen! Ik voel Mijn glimlach is er even En weet De twinkeling is nog in mijn ogen En ondanks alle pijn Voel ik me  dicht bij jou zo fijn Voel ik me vrij Dan schreeuwt het geluidloos diep in mij Ik wil, ik kan, ik mag Weer verder leven!

Frankrijk

 

Droevig en blij. Verdrietig lig ik hier Angstig voor de toekomst Zelfs de lucht is somber Dan als door een wonder Breekt een wolk En vol schijnt ineens de zon Plots is er een kolk Van zonnestralen. Ik laat mij nu verwennen Genietend zuig ik al hun warmte op En als ik kon Dan zou ik dansen, springen, rennen!

Lelystad 1971

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Hoogeveen bejaardenhuis Beatrix 1985

Herfst  Met mijn hoofd loop ik in de ochtendnevels   en geniet    van rust en stilte    ik ruik de geuren    van het leven en de dood    van rottend blad, van schimmels en van paddestoelen.    Dan kijk ik even    naar wat mensen    ooit in een stam hebben geschreven.    De namen zeggen mij echt niets    het zijn nu slechts nog herinneringen    van hen die kwamen en die gingen.    Ik ben nu helemaal alleen    die stilte, geur en rust is fijn,    de zachte frisse kou laat mij weer helder denken.    Op zo'n moment    kan ik intens gelukkig zijn!

 
 
 

Wie zijn hart volgt raakt nooit de weg kwijt in het leven!
 
 
 

naar  Tuinvlinder (home)

Naar: "Gedichten van HILDE"

Naar: Bloemen in een Grasberm

Naar: Zomersneeuw

zie e-mailadres op frontpagina (Home).