Langs de regenboog.

Alle kleuren zijn in mij verweven,

ik ben de prisma van het leven!

Laat kleurloos licht naar binnengaan,

ontleed het wit van het bestaan

en kleur de liefde in het rood.

Als alle kleuren samenkomen

volgt het diepe zwarte van de dood!

Ik kan het leed en alle vreugd' verstaan,

de blijdschap en de tranen.

Beroer de snaren zo van het bestaan;

leidt alle kleuren in mijn banen.

Een schoonheid ben ik voor elke ziel en elk oog.

Onbegrepen en ongrijpbaar

verbind ik de einders aan elkaar

en kan steeds weer voor verbazing zorgen,

want net als bij elke regenboog

ligt er aan mijn begin en eind

een grote schat verborgen.

Onze Liefde

Zacht streel ik met mijn hand

teder over je gezicht.

Jouw vingers strijken door mijn haar.

En....met mijn ogen dicht

voel ik de warme warmte van je lichaam

aan mijn rechterkant.

Of is het je liefde die mij de warmte geeft?

De liefde, die diep in onze geest en lichaam leeft.

Fluisterend mompel ik je naam

en hoor het snelle kloppen van je hart,

we passen ongelooflijk bij elkaar.

Het is een fijn gevoel om één te zijn!

Beminnen en bemind te worden;

gedragen door de vleugels van de liefde,

zwevend in een heerlijk samengaan

dat elk noodlot tart;

dat alle zorgen even doet vergeten!

Mijn moederland.

In een ver land werd ik geboren

de oorlog net voorbij

Ik weet niet veel meer

van dat mooie land,

dan wat ik van and'ren kreeg te horen.

Slechts een enkel woord bleef achter,

wel een erg dunne band.

Kroepoek;

jeruk busuk;

sambal trassi;

nasi;

pisang;

kopie tubruk;

toean;

orang orang;

kasian

en terima kasi.

Alang alang.

De jongos en de baboe.

Kembang sepatoe

ja zo mooi.

Dat is eigenlijk alles dat ik nog weet

Oh ja nog wat meer:

goreng is gebakken

en pedis is 'heet'.

Soms denk ik de geluiden weer te horen

dan droom ik van mijn moeders land

dat grote eiland, stille kracht,

altijd geluiden in de nacht,

waar ik ooit werd geboren!

Duisternis

Ik kijk in de nacht

al uren

lig ik in de duisternis te turen

maar zie niets.

Het gat draait rond

is zwart

en oneindig.

Ik zie geen eind,

alleen maar duisternis.

het draait en tolt.

Er is geen terug

naar het begin.

Het diepe gat

ik viel erin,

maar niemand kan me redden.

De nacht is lang

de slaap is weg

het donker maakt me bang.

Ik ben alleen

zo stil

en zonder wil

val ik sneller dan een steen.

Het draait en tolt

in heel mijn hoofd.

Er is eenzaamheid

en duisternis

en spijt.

Van alle hoop beroofd

zie ik alleen nog maar

dat ene gat

diep en zonder eind!.

mijn god!

ik ben zo vreselijk alleen!

Gebed om vergiffenis.

Vergeef mij Heer;

dat ik vriendschap vaak onteerde;

andermans geluk begeerde!

Vergeef mij Heer,

dat ik zo weinig deelde;

zoveel voor mij alleen vergaarde!

Vergeef mij Heer,

dat ik te vaak mijn ego streelde,

daardoor het leed van anderen niet zag!

Vergeef mij Heer,

Mijn rijkdom en mijn aards bezit,

dat ik uit enkel hebzucht spaarde.

Vergeef mij Heer,

Mijn luiheid en mijn rouwbeklag!

Vergeef mij Heer,

dat ik geen bed en maaltijd gaf

aan zwervers en ontheemden;

ik was te laf!

Vergeef me Heer,

dat ik hun roep om hulp niet heb verstaan!

Vergeef mij Heer,

alles dat ik anderen heb misdaan!

Vergeef mij op aarde al het leed

Vergeef mij alles wat ik fout

of juist helemaal niet deed!

Vergeef mij Heer,

Vergeef!

Carnaval
Hossende, botsende, kotsende,
vallende, lallende,
zwetende, vretende,
deinende, krijsende,
stuipende, zuipende
niets meer wetende
mensenmassa.

Heineken leunt achterover
 met een goed gevoel;
peinzend
in zijn luie stoel
over dit onzinnig nutteloze straatgewoel
en denkt:
KASSA!!!!!!!

Sterven voor de toekomst
Een bloem verwelkt
na een uitbundig kleurig leven
om haar eigen eigenschap
in 't zaad
aan 't nageslacht te kunnen geven!

Overmorgen
is morgen gister;
geniet daarom vandaag!
Of die morgen komen zal
is vandaag
nog steeds een vraag!

Het is nooit te laat.....
Er is altijd wel een moment
om te overdenken
om te weten wat goed was
en wat fout!
Een moment
om aandacht te gaan schenken
jong of oud.
Er is altijd dat moment
om goed
naar een ander te kunnen luisteren
vele malen, keer op keer!
Het is nooit te laat
om dan heel stil, maar wel oprecht
te fluisteren:
Het spijt me! Het spijt me zeer!

Dromen van toen!
Ik droom nog vaak
van mijn dromen
 vroeger!
Helaas! Ik kan er niet meer komen.
De dromen van zweven
door blauwe luchten
om zo, heel even,
uit het dwingende leven
te kunnen vluchten!
Dan zag ik vreemde kleuren
rook andere geuren
ongewend en totaal onbekend.
Tollend en draaiend
in een duizelingwekkende vaart
vlieg ik al dromend
als een vuurbal
door 't ganse heelal.
Mijn vriendin naast me gaat mee
steeds weer een trip van mijn liefste,
mijn vriendin van toen,
Elles Day!

Pijn

De pijn

als vriendschap overgaat;

als liefde

omslaat naar ongeremde haat.

Die pijn....

wie kan die begrijpen??

Herfst
Een witte waas van fijne druppels
die als diamanten schitt'ren in de zon
De geur van rottend blad en vochtig gras;
de schoonheid die de bloem ooit was,
is nu verschrompeld en verdort.
Een late bij, een late vlinder!
De dag is kort
en ginder
valt het blad;
't is herfst!

Een witte waas van grijze haren
rond een rimpelig gelaat;
de rug wat licht gebogen;
fletse ogen, langzame gebaren;
een gang die moeizaam gaat.
De glimlach is gebleven,
net als de twink'ling in de ogen!
Spinnenwebben in het hoofd
gedachten aan vervlogen tijden
maar...
de levenslust nog niet gedoofd!
Het is niet te vermijden;

het leven slaat een nieuwe bladzij om,
't is herfst!

Plotseling afscheid
Ik kijk hem in zijn ogen,
heel droevig aan
en zeg:"Wacht nog even!
Ik houd zó van dit leven
en moet nog zoveel doen!
De kinderen zijn nog niet volwassen;
de tuin is nog niet klaar;
mijn vrouw moet nog een zoen!
Er zijn nog zoveel vrienden,
zoveel mensen,
die nog mijn dank verdienden,
om afscheid van te nemen!
Hier, mijn lichaam kun je krijgen
dat heeft voor mij geen waarde meer:
mijn geest, mijn spirit en mijn innerlijke kracht
laat ik achter
voor allen, die mij lief en dierbaar zijn
op deez aarde!"
Dan wordt het stil en donker;
 nacht......................

Kerst

Twee dagen in het jaar

denken aan elkaar!

Twee dagen in het jaar

om vrede te bewaren!

Twee dagen in het jaar

voor liefde en voor warmte!

De andere dagen is het stil;

wit als een besneeuwde wereld;

koud en kil.

Vol eenzaam egoïsme

passeert de mens de mens

met lege blikken in de ogen.

Durf ook op de andere dagen

zonder verder iets vragen,

elk mens jouw hand eens toe te steken.

als hulp en steun, vol mededogen;

als vredesteken!

Niet doen! ....... Niet aanraken!!

Raak me niet aan;

de aandacht is fijn.

Raak me niet aan,

daarna komt dan de pijn!

Leegte en eenzaam zijn.

Alsjeblieft niet dichterbij

en

Raak me zeker niet aan!

Het gevoel is verdoofd

door verdriet en de afstand.

Altijd die kloof

juist dan wil ik me warmen.

Heb dan behoefte aan stevige armen

maar..........

Raak me niet aan!!

Raak me niet aan!

Het gevoel brandt diep in mij

gevoel van geluk

en dat maakt me blij,

maak het niet stuk!

Want alles is fijn.

Twijfel en angst maakt alles zo vaag

en gaat de pijngrens omlaag.

Daarom mijn dringende vraag:

Raak me niet aan!

Dat doet altijd weer pijn!

Als ik oud word!

Als ik oud word,
vrees ik, ga ik klagen;
blijf ik zeuren en maar vragen,
naar dingen die ik dan vergeten ben;
naar mensen die ik niet meer ken!

Als ik oud word,
vrees ik, krijg ik kuren
word ik lastig voor de buren
dwaal ik bang langs huis en haard
is dat mijn ouderdom wel waard?

Ouderdom mag dan nog wel in jaren
gerimpeld, uitgezakt en grijze haren!
Toch laat ik mijn levenseinde niet bederven
daarom wens ik,
mogelijk oud in jaren,
doch geestelijk jong te sterven!

Wanneer de vlinders dansen.

Een wolkenloze hemel,

gezoem!

De geur van stof en bloem;

een vleugje wind,

ver weg

jengelend een kind.

Door de hitte van de zon

lijkt alles traag

en loom vandaag.

De dag, die koel en nevelig begon

brengt veel genot en kracht;

hernieuwt de levenskansen

vooral.........

wanneer de vlinders dansen!

Er zijn nog wachtenden voor u...

Vermoeid sluit ik mijn ogen

en klop dan aan de deur

slechts even gaat die open

en sluit dan vlug

“Er zijn nog teveel wachtenden voor u

gaat u maar terug!”

De dagelijkse dingen van het leven

vragen veel te veel van mij

doodgaan duurt maar even

ik klop weer aan, maar hoor:

“Er zijn teveel wachtenden voor u,

sluit u maar achter aan de rij!”

Mijn lichaam en mijn geest

willen echt niet verder

de wereld is verrot

waar vind ik nu de dood,

ik ben bereid

“Er zijn nog wachtenden voor u,

het is nog niet ùw tijd!”

De oude eikenboom

Statig staat hij daar!
En overdenkt er alle tijden.
Generaties achter elkaar
zag hij vertier en lijden!
Hij toont zijn overwicht
met kracht en macht;
een bol van groene stille pracht;
bepaald de schaduw en het licht!
Van binnen en van buiten
een kern vol energie!
Hij was een rustpunt op vermoeide reizen;
een richting om aan dolenden de weg te wijzen.
Een ruwe stam, wat dikke takken en wat twijgen,
blijft hij onverstoord een beeld
van horen, zien en zwijgen!
Toont hij zich dan weer overweldigend
en dan weer lui en loom
de eeuwenoude, wijze eikenboom!

Lentelucht

Ik schuif de gordijnen open
en kijk naar buiten.
Door de licht beslagen ruiten
zie ik:
het is gelukkig droog!
Nog niet volledig dag;
de nacht druk bezig te verdwijnen,
zie ik de eerste stralen van de zon!
Ik voel me blij en lach!
Deze ochtend is als de bron
van al het leven.
Opgelucht en blij,
 de lange winter
en de donk're dagen eindelijk voorbij;
de kilheid en de kou verdreven,
wil ik nu naar buiten
op de vlucht
om te genieten

van de geuren
van die heerlijk frisse lentelucht!

Paardebloempluis

Met duizenden

verbonden in een bloem

Verbonden en gebonden.

Dan wordt de band verbroken

de bloem sterft af

en met de wind

kiest elke pluis de vrijheid

Net als ons leven

angstig strak gebonden

door aangeprate zonden

angst te zullen sterven

geen doel meer om te streven

sterft onze ziel

nog voor ons lichaam af.

Ineens is er bevrijding

de ziel ontworstelt aan de druk

en kiest dan met de wind

dansend en verblijdt

net als de pluis, de vrijheid.

Geef bloemen aan de levenden;
de wortels zijn voor de doden!

Wie het verleden vergeet,
zal het heden niet kennen
en de toekomst verliezen!

Wat mij bekoort in een spiegel is de eerlijkheid.

Vergeven is een verzachtende zalf smeren over een pijnlijke wond van een ander!

Wie zich het oog laat strelen en het hart verwennen komt vaak bedrogen uit!

In de diepste duisternis

is een sprankje hoop

een schijnwerper!

Wie zijn eigen grenzen goed kent;
krijgt nooit problemen met de douane!